Czasami bagatelizowane, często zbyt póżno rozpoznane – zaburzenia odżywiania. Choroby będące plagą XXI wieku. Zaburzenia, wokół leczenia których powstało wiele, czasem całkiem sprzecznych ze sobą, teorii. Jedno jest pewne- im szybciej zostaną zauważone, tym łatwiejszy jest powrót do zdrowia. Poniżej lista sygnałów, na które należy zwrócić uwagę.
Sygnały i objawy, które mogą wskazywać na anoreksję:
- szybki spadek wagi ciała,
- brak miesiączek, opóźnione miesiączkowania,
- omdlenia, zaburzenia pracy serca,
- częste stosowanie głodówek i ścisłe podporządkowanie się regułom diet odchudzających,
- przesadne zainteresowanie wartością kaloryczną oraz składem pożywienia,
- odmowa spożywania niektórych grup pokarmów np. węglowodanów,
- częste komentarze wskazujące na niezadowolenie z wyglądu swojego ciała, mimo utraty wagi,
- uczucie zaniepokojenia w momencie konieczności spożywania posiłków w towarzystwie innych osób,
- rozwój „rytuałów żywnościowych” np. bardzo długie przeżuwanie pokarmu, rozdrabnianie jedzenia i odpowiednie rozmieszczanie go na talerzu,
- częste odmawianie jedzenia (tłumaczenie typu: „Jadłam u koleżanki”, „Jadłem wcześniej”),
- niechęć do wspólnych posiłków, zabieranie talerza do swojego pokoju,
- stosowanie długich, wyczerpujących ćwiczeń fizycznych,
- przygotowywanie posiłków dla całej rodziny bez uczestnictwa w konsumpcji,
- wypadające włosy, zniszczone paznokcie, postępująca próchnica,
- nasilony perfekcjonizm, silna potrzeba kontroli,
- uzależnienie nastroju od wagi i ilości zjedzonego pożywienia,
- częste ważenie się,
- lęk przed wzrostem wagi ciała,
- zaparcia, bóle brzucha, nietolerancja zimna, ospałość, a czasem nadmiar energii,
- zniekształcony obraz własnego ciała (obawa przed przytyciem, mimo niskiej wagi ciała),
- powściągliwość, trudności w okazywaniu emocji,
- odczuwanie wyrzutów sumienia po zjedzonym posiłku,
- zamykanie się w sobie, izolacja od otoczenia, wycofanie z życia towarzyskiego,
- posługiwanie się kłamstwem, stosowanie oszustw (wyrzucanie lub chowanie jedzenia; nakładanie jedzenia na talerz w celu zabrudzenia naczynia podczas nieobecności domowników, a następnie pozbywanie się jedzenia),
- stosowanie środków odchudzających, przeczyszczających, odwadniających, prowokowanie wymiotów,
- problemy ze snem, senność, problemy z koncentracją,
- niskie ciśnienie krwi,
- spadek zainteresowania seksem,
- utrata masy kostnej.
Sygnały i objawy, które mogą wskazywać bulimię:
- epizody objadania się i podkradania jedzenia,
- unikanie wspólnych posiłków,
- nadmierne zainteresowanie jedzeniem i wagą,
- stosowanie środków odchudzających, przeczyszczających, odwadniających, prowokowanie wymiotów;
- stosowanie długich, wyczerpujących ćwiczeń fizycznych,
- okazywanie lęku przed przytyciem,
- pomijanie posiłków, nieregularny tryb odżywiania,
- silna potrzeba kontroli przy jednoczesnym braku poczuciu kontroli nad spożywaniem pokarmów,
- pękające naczynia krwionośne pod oczami,
- obrzęk ślinianek i zmiany chorobowe w jamie ustnej,
- nadżerki przełyku i bóle gardła,
- normalna masa ciała lub początki nadwagi,
- przebarwienia, próchnica i postępujące uszkodzenie szkliwa,
- duże wahania ciężaru ciała,
- bolesne skurcze (najczęściej łydek),
- arytmia (kołatanie) serca,
- rany na dłoniach, rękach (wynik prowokowania wymiotów),
- huśtawki nastrojów,
- zamykanie się w sobie, izolacja od otoczenia, wycofanie z życia towarzyskiego,
- ukrywanie ciała w luźnych ubraniach,
- poczucie wstydu, pogardy wobec siebie,
- odczuwanie wyrzutów sumienia po zjedzonym posiłku,
- poczucie wstrętu wobec własnego ciała,
- samookaleczanie się, myśli i próby samobójcze,
- spadek zainteresowania seksem,
- problemy ze snem, senność, problemy z koncentracją,
- zły stan skóry,
- nieregularne miesiączki.
Inne niepokojące sygnały i objawy dla zaburzeń odżywiania to:
- ogólne zmiany w zachowaniu,
- częste narzekanie na swój wygląd,
- bezpośrednie wpływanie myśli na temat wyglądu na nastrój,
- stałe porównywanie siebie do innych,
- pogardliwe i lekceważące odnoszenie się wobec samego siebie,
- szukanie stałej otuchy odnośnie swojego wyglądu,
- ciągłe rozmowy na temat diety,
- częste odczuwanie smutku, niepokoju, niska samoocena,
- obsesja na punkcie utrzymania niskiej wagi w celu zwiększenia osiągnięć w sporcie, tańcu, aktorstwie czy modelingu,
- zwiększenie samowystarczalności, niechętne proszenie o pomoc,
- uczucie pełności,
- uczucie zimna, słabość, zmęczenie,
- sine dłonie i stopy,
- stosowanie diet lub chaotyczne spożywanie jedzenia; stosowanie głodówek, „rzucanie się” na jedzenie, pomijanie posiłków,
- nadmierne ćwiczenia fizyczne,
- noszenie zbyt obszernych ubrań,
- odczuwanie negatywnych emocji wobec siebie i swojego ciała,
- unikanie spotkań towarzyskich,
- noszenie ściśle przygotowanego przez siebie jedzenia.
